#roman Tumblr posts

  • WHO TOLD THESE MEN IT WAS OKAY TO MAKE ME CRY AT THE VERY BEGINNING OF A PPV

    #wwe#wrestling#hiac 2020#ROMAN#JEY#JIMMY #ALL OF YOU ARE SO MEAN TO ME
    View Full
  • dude roman and jey are first???

    does this mean

    BAYSHA ARE MAIN EVENTING?!

    image
    #i'm shaking i'm fucking shaking!!!! #baysha#otp#sasha#bayley#roman#jey
    View Full
  • image

    Cacus Roman God, medium, channeler, destroyer and automatic writing Andrew Rogers.

    I live but it is quiet, I dominate my location and make sure no. one enters or leaves, I live in peace these days which is nice, but from time to time I battle to protect my location, Cacus.

    View Full
    • Roman: I know I'm awesome, but I can't even go to the bathroom without someone trying to tell me me how Cool I am! *glances at Janus* Uh... Janus... what are you... wearing?
    • Janus *stressed*: My EMOTIONS Darling! STRESS COUTURE!
    View Full
  • christine wunnickes neuer roman hat einen sehr attraktiven einband, doch irgendwie will dieser mit dem inhalt nicht übereinstimmen… liegt es an der schrift? doch auf den inhalt des buches kommt es an… (kritik zum roman im vorigen beitrag)

    View Full
  • The laughing killer.

    (Blindspot Season 3, Episode 2 - Enemy Bag of Tricks)

    Giftober - Day 25: Laughing

    View Full
  • Hayat can sıkıcı bir tuzaktır. Düşünen bir insan olgunluğa eriştiğinde ve tam bir bilinç kazandığında kendini istençsiz olarak sanki çıkışı olmayan bir tuzağın içindeymiş gibi hisseder. Aslında insan, iradesi dışında birtakım tesadüfler tarafından yokluktan var olmuştur. Peki neden? Varlığının anlamını ve amacını öğrenmek ister, sorularına cevap alamaz ya da saçma sapan cevaplar alır. Kapıyı çalar ama açan kimse olmaz. Ölüm de aynı şekilde iradesi dışında karşılar insanı. İşte tıpkı bir hapishanede ortak bir felaketle birbirine bağlı olan insanlar bir arada olduklarında kendilerini nasıl daha rahat hissederlerse, hayatta da analiz etmeye ve sentezlemeye yatkın olan insanlar bir araya geldiklerinde, onurlu ve özgür düşüncelerini birbirlerine aktararak vakit geçirdiklerinde bu tuzağın farkına varmazlar. Bu bakımdan akıl yeri doldurulamaz bir zevk kaynağıdır.

    View Full
  • image


    Cayman liest > Inwaestigatiev > James Frey > Strahlend schöner Morgen > Sachbuch-Roman


    image

    —————————————————————————-



    .:::Erste Szene:::.


    Licht! Kamera 1 und 2 auf die beiden Darsteller! Reflektoren schräg halten! Mikro höher!

    Uund… ACTION!!!

    ………………………………………………………………………………………………………………


    Es ist ein strahlend schöner Morgen, hier am Strand von L.A, ganz in der Nähe von Venice Beach…


    Der Himmel, der Horizont, die Stadt, das Meer… Ja selbst das Möwengeschrei scheint um diese von Raureif bedeckte Zeit noch im Halbschlaf, alles wirkt wie zu über achtzig Prozent farbentsättigt. Fast könnte man meinen, die Stadt, der Strand und das Meer hätten einen schweren Kater von letzter Nacht, zu lange und zu heftig gefeiert, also wie immer eigentlich…


    Die Sonne bescheint das graue Meer mit einem ersten silbrigen Glanz, jetzt spendet sie weder Wärme, geschweige denn Farbe. Das kommt erst noch. Später…

    Ein oder zwei Jogger und ein grellgelbes, jetzt aber eher besches Auto der Küstenwache in der Ferne.

    Bevor der Himmel über L.A blau werden kann, wie er es eigentlich immer ist, muss die Sonne ihn erstmal weiß bleichen, dann lila und orange bemalen und erst dann! Ja dann, kann das Blau, dieses allesversprechende Blau, bekannt von Postkarten, Filmen, Musikvideos (und aus der Werbung ihres Lieblings-Reisebüros) seine volle Bandbreite entfalten.

    Und dann kann die Sonne, so wie fast jeden Tag all die Stars und Promis, Touristen, Muskelprotze, Künstler, Händler, unterbezahlten Angestellten, Penner, Spinner, Gangmitglieder, Möchtegerns und Psychopathen in all ihrer kalifornischen Gnadenlosigkeit braun braten.


    Alles ist an diesem Morgen ganz genauso, wie es eben immer ist, in der Stadt der großen Träume, der zertretenen Existenzen und des kapitalistischen/egomanischen Größenwahns.


    Und dennoch…

    Irgendwo packt genau jetzt jemand seinen Wagen mit Habseligkeiten voll, steckt alles Ersparte ein und macht sich auf dem Weg nach Los Angeles. Um jemand zu werden, um einfach ein besseres Leben zu leben, um ein freieres Leben zu leben, um ein anderes Leben zu leben, um nie wieder zurückkommen zu müssen, um seinen Traum zu leben, um auf den Wellen zu reiten, um Stoff zu verkaufen, Autos zu reparieren, auf dem Gehweg zu schlafen, Leute auszurauben, irgendwann abzukratzen oder einfach deshalb, weil Los Angeles eben Los Angeles ist. Warum man das will, das weiß keiner so genau, immer nur derjenige oder diejenigen, die sich auf den Weg machen. Um ein Teil dieses von Stars und Sternchen, Luxusjachten –Flugzeugen –Läden und –Autos dekorierten, mit Müll, Dreck, Gewalt, Drogen und Abschaum besiedeltem, von Kriminalität und Abgasen durchsetzten und atemberaubenden Hochhäusern und ganz großen Träumen geschwängertem, von verlogener Moral ausstaffierten Molochs zu werden.


    Sie alle kommen wegen irgendwas und aus irgendeinem gottverschissenen Grund hierher nach L.A

    Sie Alle wollen jemand werden oder glauben bereits, schon jemand zu sein.

    Sie alle werden höchstwahrscheinlich niemals jemand sein oder werden, nicht hier in dieser Stadt.

    Die Allermeisten werden wie kleine Insekten einfach von der Stadt aufgesaugt, wie von einem Staubsauger.

    Der nächste Tom Cruise, die nächste Beyonce, der nächste Paul Auster, wird keiner von ihnen werden.

    Die meisten werden einfach entweder irgendwo unterkommen oder aber zertreten, zermalmt, aufgefressen.


    Zumindest das ist so gewiss, wie das Amen in der Kirche, welche vielleicht gerade jetzt, in diesem Augenblick für einen neuen Supermarkt oder Stripclub abgerissen wird oder so, man weiß ja nie… Wir sind schließlich in L.A


    ……………………………………


    Cayman und der Kameramann sitzen auf der Ladefläche ihres alten, einst weiß/braunen Ford F-150 Pickups.


    Außer ihnen stehen dort nur zwei weitere Autos. Ein alter Honda Civic mit „Fuck Trump“-Aufkleber an der Heckklappe (Jemand hat eine tiefe Beule hineingetreten). Und ein alter Ford Aerostar, alle Fenster mit behelfsmäßigen Gardinen zugehängt. „Surf this Shit Away…“ hat man mit Spraydose an die Seite geschrieben.


    Cayman und der Kameramann schauen der Sonne beim Aufgehen zu…

    Sie erwarten Antworten, vom Ozean, aber sie bekommen keine, niemand bekommt je welche.

    Diese „Irgendwelchen Antworten“ muss man sich schon selber suchen.


    Vorausgesetzt natürlich, es gibt welche, die über ein „…dann knalln wir dich eben ab!“ oder ein „…versuchen Sie`s beim nächsten Casting einfach noch mal! Und jetzt RAUS!“ hinausgehen.


    Cayman schaut den Wellen zu, ein erster Surfer weiter hinten im Wasser, das Riesenrad links, ein erstes,  leichtes Aroma von Autoabgasen in der noch feuchten Morgenluft…


    Der Kameramann beißt von seinem Bagle ab und meint: „Weischt doh… Mampf… Losch Anschelesch… Mampf…! Die Stadt der ganz ganz großen Träume, der noch viel größeren Filmbudgets und der noch weitaus größeren Egos! Mampf…! Alscho, dasch hab isch mia etwasch glamoröscher vorgeschtellt alles… Mampf!“


    Cayman pult am Panzertape herum, welches die Rückleuchte auf seiner Seite zusammenhält: „Und dennoch zieht es all die Glücksritter, Spinner, Genies, Egomanen, Sonnenanbeter, Träumer, Künstler und und und GENAU HIERHER! Los Angeles ist und bleibt die Stadt, in der die Leute ihr Glück suchen und jede noch so weite Reise auf sich nehmen! Alles für den amerikanischen Traum!”


    Der Kameramann hebt den Zeigefinger: „… Uuund …Mampf…Kau…Schmatz… das für eine Stadt, die ihre Bewohner aussaugt wie eine Saftüte, sie dann zusammenknüllt, wegschmeißt und sich dann den Nächsten in der Schlange vornimmt! Aber wen kümmert das schon? L.A ist und bleibt L.A!“



    Cayman springt von der Ladefläche und streckt sich: „Die Hauptsache ist doch… Man muss am Ball bleiben und an sich glauben und auch ein bisschen Glück haben! Dann kann man hier in L.A alles erreichen was man…“



    …da fährt plötzlich mit quietschenden Reifen ein weißer Lieferwagen vor, brackert über den Parkplatz und macht eine Vollbremsung


    …ein dicker Mann mit weißem Hemd, grauer Hose, dunkelroter Krawatte und schwarzen Lederschuhen steigt aus, läuft entschlossen zum Heck, öffnet die Türen und holt ein großes Schild aus Sperrholz heraus


    …dann marschiert der Mann schnaufend an Cayman und Kameramann vorbei


    …er dreht das Schild mit der beschriebenen Seite zu den beiden und schlägt es vor ihnen in den Sand


    …dann läuft der Mann zurück zu seinem Lieferwagen, startet den Motor und rast wieder davon


    …………………………………………


    Fassungslos betrachten die beiden nun das Schild…

    Cayman schüttelt mit dem Kopf: „Alter, das ist doch scheiße!“

    Der Kameramann massiert genervt seine Augenbrauen: „Oohh Mann…“


    Die Sonne hat den Himmel inzwischen weiß gebleicht, bald kommen die Farben…

    Die ersten Rolläden rattern nach oben…

    Zwei Penner streiten um einen beliebten Platz zum Betteln…

    Ein anderer Obdachloser hält ein Schild hoch: „Heut ist der letzte Tag auf Gomorras Erden. Betet!“

    Der Verkehrslärm wird jetzt dichter…

    Selbst hier am Strand…

    Die Abgasnote in der Luft nimmt zu…

    Nun kommen Fertigpizza und Bratfett als Gerüche hinzu…


    Cayman betrachtet immer noch das Schild: „Tja, also…“


    Der Kameramann meint bloß trocken: „Das iss eben genau DAS, was L.A seinen Bewohnern zu sagen hat!“

    Cayman antwortet ebenfalls trocken: „Amen!“

    Dann schauen sie wieder über den flimmernden Ozean, der Sonne beim Aufgehen zu.



    Auf dem weiß grundierten Sperrholzschild steht in dicken, schwarzen Buchstaben:


    „NEIN!“

    ————————————————————————————





    Cayman liest – Inwästigatiev XXL

    image



    Dieses Mal:


    James Frey

    image


    „Strahlend Schöner Morgen“

    -Ein Buch über Los Angeles-











    „LA LA LAND AM ARSCH!“


    Keep reading

    View Full
  • image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image

    Scolacium Archaeological park, Calabria, Italy

    Immersed in a centuries-old olive grove overlooking the Ionian Sea, the Scolacium Archeological Park tells many stories. Time doesn’t stop, it overlaps, and the visitor is able to step back thousands of years to trace the development of this unique site and its people all in an afternoon. 

    The location is strategic, on the eastern coast of Calabria’s narrowest point, Scolacium is at the center of the Gulf of Squillace. The Greeks called this gulf the Sacred Gulf of Athena Skylletikos after the goddess of storms and shipwrecks, and established the colony Skylletion from which the successive names have derived.

    When the Romans took control, they called the colony Minervia Scolacium to coincide with their own name for the goddess of wisdom and warfare. 

    The park hosts the ruins of the ancient Greek City of Skilletion that became a Roman colony after the war against Hannibal, and assumed the name of Minervia Scolacium. Little remains of the pre-Roman settlement, while the structure of the Roman colony and rests of paved roads and aqueduct, of the thermal plant, the amphitheater and the theater are still visible.

    Built during the 1st century A.D., the theater lies on a natural hill slope and could seat about 5000 people.

    The Park also hosts the ruins of the medieval Basilica of Santa Maria di Roccella, founded between the 11th and 12th centuries following the canons of the Romanic art with Byzantine and Arab influences.

    View Full
  • My Ipad had to restart and I lost some of my files, including this Roman piece T T

    image
    #this is a full body... too bad I didn't take picture of the full thing. #roman#doodles
    View Full
  • Fragment of a Roman equestrian statue

    * 1st century CE

    *  Mallorca

    * National Archaeological Museum of Spain, Madrid


    Source: Ángel M. Felicísimo from Mérida, España, CC BY 2.0 <https://creativecommons.org/licenses/by/2.0>, via Wikimedia Commons

    View Full
  • Do you love angst, fluff, Prinxiety, and the song “Rainbow” by Kacey Musgraves? If so, read my fic. I am proud. Here ya go. 

    When it rains, it pours, but you didn’t even notice

    Virgil curled into himself, unable to move from his spot on his bed. It had been good, they had been happy. Then Virgil had gone and screwed it all up. Of course Virgil had to yell, had to fight with Princey. Could he even call him Princey anymore? It didn’t matter that Virgil was on the verge of an anxiety attack at that point, he should have been better. Should have just left, or let Roman do what he wanted. Now he was alone, and Roman would probably never forgive him.

    It ain’t rainin’ anymore, it’s hard to breathe when all you know is

    The struggle of staying above the rising water line

    Keep reading

    View Full
  • image
    image
    image
    image

    (and my lil sis wanted to join at the end)

    image

    I know, its not very good, but i threw it together with stuff i had around my house and did some roman-y makeup. I guess its sorta like if roman was an elf?

    @thatsthat24

    #roman#ts roman#roman sanders#roman cosplay#cosplay#elf#genderbend #roman sanders genderbend #yes i know the room is a mess leave me be
    View Full
  • Sooooo sad Roman sanders animation anyone?

    No this doesn’t have any story behind it tbh.

    I just was testing the Roman model with motions and this was what was created in the end.

    View Full
  • image
    image

    Gros choc.

    Ce livre est incroyable. Irrespirable, angoissant, mais impossible à lâcher.

    C’est le premier que je lis de cet écrivain (mais ce ne sera pas le dernier !), et apparemment il n’a pas l’habitude de faire des thrillers. Ici, c’en est un, pour de vrai. Grâce à son savoir-faire, son art d’alterner les scènes et de transformer un huis clos en un roman qui semble épouser totalement les événements dans leur durée, comme si le temps de lecture coïncidait avec le temps qui se déroule pour les personnages qui vivent une soirée d’horreur. Il y a comme au cinéma des changements de focale, et cette immersion sous les mots, les gestes, qui font qu’un puzzle immense, en plusieurs dimensions (profondes les dimensions), prend vie sous nos yeux, au fil de la lecture. Une attention extrême portée à tous les détails, pour s’appliquer à rendre la vérité de chaque intention, de chaque personnage. Et ça fonctionne ! Ce qui ralentit apparemment l’action exacerbe notre envie de la connaître.

    Je ne dirai rien de l’argument, encore moins de l’intrigue. Je dirais juste que je l’ai aussi lu comme une chronique de la campagne pauvre et moribonde, oubliée, méprisée. Et aussi comme une histoire d’amour, même si on brûle de savoir si c’est -ou non- trop tard, comme dans une tragédie. Oui une histoire violente, avec insultes, humiliations, intimidation, sang versé, coups de feu tirés, mais une révélation d’amour très belle qui, à travers le personnage de Bergogne et « son air paysan », balourd, le laborieux taiseux, illumine le livre en lui rendant ses qualités enfouies, qu’on ne voit pas au premier coup d’œil, mais qui sont là, belles et importantes, cruciales. J’y vois donc, à travers ce personnage, de la noblesse rendue au pauvre type rural et à tant d’autres sans doute, qui vivent une vie moyenne, sans horizon. Et à travers le personnage de Marion, le miracle de la vitalité, de la résilience (même si elle ne connaît sûrement pas ce mot), la force d’une femme blessée, d’une femme louve, qui refuse d’être victime.

    Et Ida, la petite, quelle merveille de personnage… la confiance en ses parents est bouleversante. Et Christine, dont Ida est la petite chérie…

    Je les ai aimés ces personnages, même si l’histoire me coupait le souffle, même si les pages volaient (plus de 600, imaginez !) pour rassurer cette part enfantine en moi qui voulait savoir. Oui, ils avaient autant de vérité que des personnes assises dans mon salon.

    Quelle puissance dans le style ! Rarement lu un truc aussi fort. Puissant ET subtil, avouez que ça ne court pas les rues.

    (J’espère qu’il aura un prix.)

    View Full
  • ¨Asık surat sana hiç yakışmıyor, biliyor musun?¨ 

    Kafamı daldığım kitaptan kaldırıp arkadaşıma baktım. ¨Ne dedin?¨

    Fısıltıyla olmasına özen göstererek ama biraz da duyabileceğim şekilde söylendi.

    ¨Asık surat sana yakışmıyor.¨

    Bi’ hah kaçtı dudaklarımdan. Ona ciddi misin imalı bir bakış atıp kitabıma tekrar döndüm. Bana asık surat yakışmıyormuş! Öyle mi, çıkarayım hemen. Bu insanların çevrelerindeki hoşnutsuzluğu giderme yöntemlerinden biriydi. Yüzümün düşüklüğü bana yakışmamıştı. Yakışmanın ölçütü neydi? Göz zevkini bozması mı? Ben onun o an göz zevkini bozan bir objeydim. Öyle olmasam bana ¨Canını sıkan her ne ise benim de canımı sıkıyor.¨ diyebilirdi. Demedi. 

    Bu düşüncelerle elimdeki kalemi kitabın üstüne fırlatıp ellerimi yüzüme kapadım. O kadar öfke doluydum ki o an arkadaşımın üstüne atlayıp saçlarını tek tek ellerine verebilirdim ama yapmadım. Bunun yerine yan sandalyeye koyduğum çantamı alıp eşyalarımı toplamaya başladım. Gözlerinin üzerimde olduğunu hissedebiliyordum ama bir an bile bakmadım. 

    Ayağa kalkıp ceketimi giydim. Çantamı sırtıma takarken ondan tarafa bir ¨Ben gidiyorum.¨ cümlesi bıraktım. ¨Güle güle.¨ diyişine bile dönüp bakmazken emin olduğum bir şey vardı ki gidişimi yüzümün asılmasına sebep olan şeye bağlıyordu ve işin acı tarafı ben, benim canımın sıkıntısını bile anlamayan birine arkadaşım diyordum. Çok mu dramatik oldu? Oysa şu an içinde bulunduğum durum olsa olsa trajedik olurdu.

    Adımlarımı kütüphaneden en yakındaki kafeye doğru atarken düşünmekten ve de yürümekten başka hiçbir şey yapamıyordum. Düşünmek benim sonum olacaktı. 

    Kahvemi alıp cam kenarı bir masaya iliştiğimde, gözlerim dışarıyı tararken, zihnim hala daha düşünmekle meşgulken ¨Sevgili Descartes.¨ diye söylendim. ¨Beni var eden şey yok da edebilir mi?¨

    O an geçen geceki gibi biri bir anda masamın başında belirsin ve beni düşünmekten kurtarsın diye bekledim. Ama kimse gelmedi. Böyle şeyler belki de insanın başına ömründe hiçle bir arasında gelirdi. 

    Karton bardaktaki kahvemi yudumlarken aklımdan onu bulmak geçti. Onu bulmalı, canımı sıkan tüm bu şeyleri ona kusmalıydım. Acılarımı neden bir başkasıyla paylaşmak zorundaydım? Ben aslanlar gibi tek başıma üstesinden gelemez miydim!

    Sadece Brütüs’ün ihanetini gören Sezar gibi hissetmeyi bırakıp her şeyi zamana bırakmalıydım. 

    ¨Zaman.¨ dedim seslice. Karton bardağımı kafama dikip dibinde biraz kalan kahvemi bitirip ¨Zaman.¨ diye söylenerek eşyalarımı alıp çıktım kafeden. Ne yapacağımı, nereye gideceğimi, ne düşüneceğimi şaşırmıştım. Hiçbir yere sığamıyordum sanki. Sakinleşirim diye içtiğim kahve, işe yaramamıştı. Boşuna para vermiştim. Belki deniz havası iyi gelirdi. Hem sonuçta o bedavaydı. 

    Sahilde ne kadar oturduğumu bilmiyorum. Rüzgar karşı koyamayacağım bir hal alınca eve doğru yola koyulmuştum. Bir banka oturup sadece önümden geçen insanları izlemiştim. Bazen gülmüştüm düşündüklerime, bazense göz yaşlarıma engel olamamıştım. İnsan!

    Çay bahçesinin önünden geçerken sokak lambasının arkasındaki ağaçlarla oluşturduğu manzara o kadar hoşuma gitmişti ki titreyen ellerime rağmen telefonumu çıkarıp fotoğrafını çekmeye çalıştım. Ama sahilde o kadar üşümüş ve çıkan akşam serinliği beni hala üşütmeye devam ederken ellerimin titremesine engel olamıyordum. 

    ¨Telefonunu elinden düşürmek amacınsa, tebrikler. Birazdan amacına ulaşacaksın.¨

    Kafamı ona doğru çevirdim.

    ¨Ama yok eğer amacın fotoğraf çekmekse üzgünüm, böyle giderse amacına asla ulaşamayacaksın.¨

    Bu oydu. Onun o olduğundan emin olmak için kapşonunun açık bıraktığı kadarından yüzünü incelerken elimdeki telefon havalandı. Karşı koymadım, sonuçta telefonumu çalacak hali yoktu. Öyle bir amacı olsa geçen akşam masada dururken gerçekleştirirdi. Hem o doktordu, eminim benim kıytırık telefonuma kalmamıştır. Bi’ de şu var ki, bu ellerle ona zaten karşı koyamazdım. 

    Boşta kalan ellerimi ceketimin cebine koyup ısınmasını beklerken ne yaptığına baktım. Gülümsedim, benim yerime istediğim fotoğrafı çekiyordu. 

    ¨Fotoğraf tamam, şimdi sırada ellerini ısıtmak var.¨

    Yüzünü bana döndüğünde tanıdık yüzünü tamamen görmek yüzümde bir gülümseme oluşturdu. 

    ¨Eve gidiyorum zaten.¨

    Uzattığı telefonumu tam alacakken geri çekti.

    ¨Hayatta olmaz.¨

    Anlamayan gözlerle baktım ona. Ne olmazdı tam olarak? Eve gitmem mi, telefonumu vermesi mi? Oysa az önce ne kadar da emindim telefonumun güvende olduğundan.

    ¨Bunu çay içerken konuşuruz.¨ diyerek çay bahçesine yöneldi. El mecbur peşinden giderken bahçedeki bir masaya oturmaya niyetlendiğini anladığımda adımlarımı hızlandırarak önüne geçip içeriye girdim. Cam kenarı bir yere oturduğumda yavaş adımlarla gelip karşıma kuruldu. 

    Telefonu masada kendi önüne koyarken geçen geceki gibi kolunu kaldırıp iki işareti yaptı. Elinin hizasını takip ettiğimde bize bakan garsonu gördüm. Ona baktığımı fark ettiğinde gülümseyip karşımdaki adama döndüm.

    ¨Evet.¨

    Kaşlarını çattı. 

    ¨Önce çaylar gelsin, ellerin titremesin öyle konuşalım. Şu halleriyle dikkatimi çok dağıtıyorlar.¨

    Masanın üstündeki soğumaktan kızarmış ellerime baktım. Sonra masaya konan çaylara. Bardağı, ellerimi yakacağına bile bile avuç içlerime aldım. Hayır, ellerim yanmıyordu. Bunu fark ettiğimde ona döndüm. Ellerime bakıyordu.

    ¨Sana beni bekle demiştim.¨

    Kaşlarımı kaldırıp şaşkınlığımı gözleri önüne serdim. 

    ¨Yani?¨

    Gözlerini gözlerime dikip bir an bile ayırmadan konuştu. 

    ¨Beklemedin.¨

     Gülümsedim. Ellerimin soğuttuğuna inandığım çayı dudaklarıma götürüp dilimi yaktığımda ona bu aptallığımı çaktırmamaya özen göstererek gülümsedim. 

    ¨Yanılıyorsun.¨

    ¨Yanılmıyorum. Olan bu. Beni beklemedin.¨

    ¨Hadi ya.¨ dedim kaşımın birini kaldırırken. ¨Anlatsana neymiş o olan, ben de bileyim.¨

    Sırtını sandalyeye yasladı. Bakışlarını camdan dışarıya yöneltti. O etrafı tararken ben de bugün ilk kez fırsat bulup onu inceledim. Aynıydı. 

    ¨O gün.¨ dedim, bakışları hemen yerini bilir gibi yüzümü buldu. 

    ¨…masadan kalktığında saat sekiz buçuktu. Seni tam ona kadar affedersin götüm dona dona bekledim. Gelmeyeceğini bile bile bekledim.¨

    Yüzünde oluşan değişimleri anlamlandırmak gibi saçma bir işe girişmeden devam ettim. 

    ¨Bir yargıya varmadan önce bunu destekleyecek argümanların olmalı. Müddei iddiasını ispatlamakla mükelleftir.¨

    Gözlerimi camdan o gün oturduğumuz masaya yönelttim.

    ¨Senin genel geçer yaşanmışlıklarının her seferinde tutacağı gibi bir dünya yok. Bu yüzden bundan sonra beni herhangi bir şeyle suçlayacağın zaman sadece beni göz önünde bulundur.¨

    Ağzını açıp tek kelime etmedi bir müddet. Ben de o sürede çayımı bitirip yenisini istedim. Aç karnına çay içmekten nefret ederdim ama o kadar üşüyordum ki kussam bile kustuktan sonra tekrar çay içebilirdim.

    ¨O gün gelmedim ama ondan sonraki her gün geldim.¨

    Sesi kulaklarıma ulaştığında benim düşündüğüm şey, bugün çayına şeker atmamış olmasıydı. Şekerlikten bir şeker alıp uzanıp soğumaya yüz tutan çayına attım.

    ¨Kendini böyle mi rahatlamak istedin?¨

    Güldü ama çok boş bir gülüştü.

    ¨ve de beni böyle suçlamak istedin?¨

    Kafamı aşağı yukarı sallarken söylendim. ¨Güzel hareket.¨

    Çayını tek seferde içip tabağa geri koydu. 

    ¨Hukukçu musun?¨

    ¨Olabilirim.¨

    Gülümsedi. Çay ocağına doğru dönüp seslendi. ¨Bir çay daha.¨

    ¨Seninle konuşmak istediğim için her gün buraya geldim.¨

    Kaşlarımı kaldırıp olumsuz manada başımı salladım. Gülümseyerek konuştum.

    ¨Zaten her gün buraya geliyordun ama o günden sonra buraya gelirken bir de böyle bir amaç edindin. Gelmen, tamamen benimle ilgili değildi.¨

    Kahkaha atıp ellerini havaya kaldırdı. ¨Tamam, teslim oluyorum.¨

    Bu hareketine karşı burnumu kırıştırdım. 

    ¨Bugün seni bulmak geçti aklımdan.¨

    ¨O zaman buna sebep olan şeyi anlat bana.¨

    Önümdeki çayı bitirip üçüncü sandalyeye koyduğum çantamı sırtıma taktım.

    ¨Gidiyor musun?¨ derken şaşkınlığını ele veren sesiyle bir çırpıda önünde duran telefonumu alıp cebime koydum. 

    ¨Evet.¨

    O da benimle beraber ayaklanırken ¨Seni bırakayım.¨ diyerek masanın üstündeki adisyonu alarak kasaya gitti.

    Çay bahçesinin çıkışında onu beklerken nasıl olup da altı gündür bu sokakta karşılaşmadığımızı düşünüyordum. Evime giden bu yolu kullanıyordum, o ise her gün geldiğini söylüyordu. Sonra saat farkı diye bir şey geldi aklıma. Doğrusu zamanlama farklılığı. Ben akşam üzeri geçerdim buradan o ise akşam ya da gece saatleri. 

    Yanıma geldiğinde ¨Bugün içmedin sanırım.¨ dedim.

    Adımlarımıza bakarak yürüyordum.

    ¨Hayır içmedim. Olur da başarırsam konuştuklarımızı hatırlamamaktan korktum.¨

    Yüzümü ondan yana çevirip güldüm.

    ¨Ki zaten sen unutmama izin vermeyecek şekilde konuştun.¨

    Duraksadım.

    ¨İnsanın konuştukları içe en çok işleyen şeyler değil mi?¨

    Neden durduğumuzu anlamazken sorduğum soruya cevap verir gibi salladı kafasını.

    ¨Bir insanla yaşanmışlığımızı oluşturan en büyük kısım kelimeler.¨ dedim onay bekler gibi. Kafasını salladı yine.

    ¨Kelimelerimizle var oluyoruz birinde, hareketlerimizle. Ama görmediğimiz birinde saf kelimeden ibaret oluyoruz.¨

    Kafasını salladı yine. Bulanıklaşan gözlerimle, sokak lambasının aydınlattığı sokakta öylece durup ona bakarken sordum.

    ¨Peki nasıl oluyordu görüntümüz bunları bir anda hiç yapıyor?¨

    Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım.

    ¨Neden insanlar dışımızı görünce içimizi de içini de hiçe sayıyor?¨

    Gözlerimi gözlerine indirdim, yürümeye başladık. 

    Ayak seslerimizin varla yok arası yankılandığı boş sokakları sesiyle doldurdu.

    ¨Bu kente yalnızlık çöktüğü zaman uykusunda bir kuş ecelsiz. Alıp da başını gitmek istersin, karanlık sokaklar kör, sağır, dilsiz.¨

    View Full